• Aleja
    Aleja
  • Młyn
    Młyn
  • Świetlica
    Świetlica
  • Ciechanowice
    Ciechanowice
  • Pałac w Ciechanowicach
    Pałac w Ciechanowicach
  • Kościół św. Augustyna
    Kościół św. Augustyna

Ciechanowice

Ciechanowice pierwsze wzmianki o Ciechanowicach pochodzą z 1203 r.,zostały założone przez cystersów z Lubiąża, którym ks.Henryk Brodaty nadał w 1203 r. ogromny obszar tej okolicy. Największy rozwój datuje się na 1660r. , kiedy wieś i majątek przeszły w ręce barona Hansa Christopha von Schweinitza i jego potomków. Ciechanowice stały się osadą targową, w okolicy prowadzono roboty górnicze w poszukiwaniu rud ołowiu i miedzi, mieszkańcy utrzymywali sie z tkactwa i hadlu płótnem. W 1726 r. powstała sztolnia „Adler” i wydobywano z niej rudę, Ciechanowice uzyskały prawa miasta górniczego, w 1809r. Odebrano Ciechanowicom prawa miejskie. W 1867 r. przez wieś przeprowadzono linię kolejowąna trasie z Wrocławia przez Wałbrzych, Jelenia Górę do Drezna. W pocz. XX w. we wsi były 3 gospody, poczta, stacja kolejowa, słodownia, bielnik przędzy, cegielnia, duży młyn oraz pałac i kościół. Po 1945 r. wieś utrzymała charakter rolniczy. Ciechanowice to duża wieś nad rzeką Bóbr w pn.-zach. Części Kotliny Marciszowskiej.

W Ciechanowicach znajduje się renesansowy zamek przebudowany na pałac , otoczony parkiem – w chwili obecnej trwają prace remontowe nad przebudową na ośrodek rekreacyjno – wypoczynkowy. W czasie prowadzonych prac renowacyjnych odkryte zostały freski o bardzo dużym znaczeniu kulturalno-historycznym, są to cenne malowidła z okresu renesansu i baroku. Wokół otoczonej fosą budowli zachował się park ze starodrzewiem.. Zabytkiem wartym odwiedzenia jest Kościół z XIV w., w którym znajdują się renesansowe galerie i polichromie nad prezbiterium, manierystyczny ołtarz a na zewnątrz liczne płyty nagrobne i epitafia. Przy kościele stoi kaplica grobowa z XVII w., z bogatym renesansowo-manierystycznym i barokowym wyposażeniem. Zwrócić należy uwagę na drewniany ołtarz główny i ołtarz boczny, a także na kamienną chrzcielnicę z XVII w. z drewnianą pokrywą oraz na drewniane figury i krucyfiks. W kaplicy grobowej jest też duży zespół nagrobków i epitafiów renesansowych i barokowych. W Ciechanowicach zachowały się domy mieszkalne i gospodarstwa z XVIII i XIX w. Na obrzeżach wsi, tuż przy granicy Gór Ołowianych znajduje się ruina wapiennika z XIX w. Prowadzą do niego drogowskazy.

Wieś w górnej części przełomowej doliny Bobru na wysokości 400 - 450 m. N.p.m. u podnóża gór Ołowianych. Pierwsza wzmianka 1203 rok. Henryk Brodaty nadał klasztorowi w Lubiążu 500 włók ziemi, wtedy to została założona przez Cystersów wieś o pierwotnej nazwie Villa Rudolfl. W 1278 roku wieś nadano rycerzowi Von Hayn.

Rozwój wsi w XVI i XVII wieku wiązał się z wydobyciem miedzi, srebra i ołowiu, do dziś są tu ślady wyrobisk.
W 1754 król Fryderyk II nadał Ciechanowicom prawa miejskie, które zostały stracone po reformie administracyjnej w Prusach w 1809 roku.

Do niewątpliwych atrakcji historycznych należą: Pałac renesansowy, obecna szkoła, był pierwotnie zamkiem z fosą. Jeden z właścicieli Von Prittwitz założył park krajobrazowy (obecnie rozebrany). W parku stare buki, lipa, jodła zielona, olbrzymia sosna i limba.

Kościół parafialny św. Augustyna z 1335 roku w obecnej formie istnieje od 1577 roku. We wnętrzu zachował się między innymi: gotycki wspornik z XIV wieku, polichromia ołtarza głównego z 1600 roku dzieło P.Meynera, ambona polichromowana z 1603 roku, barokowa rzeźba św. Jana Nepomucena z 1720 roku,.

Pałac w Ciechanowicach

Pierwotnie był to renesansowy zamek otoczonym fosą, przez którą przerzucono kamienny most. W początkach XVIII w. zamek wodny gruntownie przebudowano. Kolejnej rozbudowy dokonał Fryderyk Bernard von Pritzwitz w roku 1846. Zgodnie z panującą wówczas modą założył tu park krajobrazowy. Pałac jest budowlą jednopiętrową, blokową, krytą dachem dwuspadowym z facjatą w osi głównej. Od pn.-zach. znajduje się oszklona weranda. Siedmioosiowa fasada główna ozdobiona jest pilastrami kompozytowymi. Zachował się portal ozdobny z I poł. XVIII w. wspierający balkon o fantazyjnej linii. Okna w obramowaniach z piaskowca. Boczne elewacje 4–osiowe, zaś tylną zdobią płaskie lizeny w narożach. We wnętrzu zachowały się stiukowe sklepienia, plafony fasetowe, boazerie. Powstały w I poł. XIX w. park krajobrazowy założony był na rzucie trójkąta. Otaczał go kamienny mur wsparty na cokołach, z których kilka zachowało się. Fosę i pobliski staw włączono do zespołu ogrodu paradnego. Po II wojnie światowej pałac mieścił sierociniec. Z uwagi na bezpieczeństwo dzieci staw i fosę zasypano oraz rozebrano kamienny most. Z dawnego parku przypałacowego pozostały skupiska ciekawej roślinności, kępy drzew, a wśród nich: stare buki, lipy drobnolistne, jodły (zielona i olbrzymia), sosna, limba. Grupa lip jest pozostałością dawnej alei biegnącej groblą fosy. Obecnie jest prywatną własnością. W przyszłości ma powstać tam ośrodek szkoleniowo - wypoczynkowy.